İmam Tirmizi / M. Ali KAYA

İmam Tirmizi'nin (ra) Şemâil'ine göre özetle:
1. Resul-i Ekrem (sav) boyca ne uzun ve ne de kısaydı, uzuna yakındı. Vücudunun rengi kırmızıya yakın nurani beyazdı. Saçı siyah olup kıvırcık ile düz arasındaydı. 63 yaşında vefat ettiği zaman saçında birkaç tane beyaz kıl vardı

2. Yürürken hızlı yürürdü ve yürürken öne doğru eğilirdi. Elleri ve ayakları büyüktü, omuzu, diz ve bilek kemikleri iriceydi. Saçlarını ikiye ayırarak tarar, bu durumda saçı mübarek kulağının yumuşağını geçerdi. Ön dişleri seyrekçe ve beyazdı, konuşurken ağzından ve dişlerinin arasından nur saçardı.

3. Yüzü mehtaplı gecede peygamberimizi gören yüzünün nurunun ayın nurundan daha parlak olduğunu söylerlerdi.

4. Peygamberimiz (sav) atası Hz. İbrahime (as) benziyordu. Peygamberimiz (sav) miraçta Hz. İbrahim (as) ile görüştüğünü böyle ifade etmişlerdir.

5. İki kürek kemiği arasında güvercin yumurtası büyüklüğünde bir nübüvvet mührü vardı.

M. Ali KAYA
Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

Yüce Allah Kur’ân-ı Kerimde peygambere itaat etmemizi, ahlakına ve sünnetine uymamızı emretmektedir. Biz yüce Allah’ı görmüyoruz. Bu nedenle Allah’a itaat gönderdiği elçisine itaattir. “Allah’ı seven sevdiğini elçisine değer vererek ve itaat ederek gösterir ve göstermelidir. Zaten bu bir emirdir. (Al-i İmran, 3:31) Emre itaat emri verene itaat demektir.

Kur’ân-ı Kerim Hz. Muhammed’in (sav) Allah katındaki derecesini ve yakınlığını “O elçi arşın sahibi katında yüce bir makama sahiptir, büyük bir güce ve kuvvete sahiptir. O elçi melekler katıda da büyük bir güvene sahiptir” (Tekvir, 81:20-21 ) ayeti ile belirlemiştir. Yüce Allah kendi elçisi hakkında böyle buyurduktan sonra başkalarına söz hakkı kalmaz, bütün övgüler ve övgü sözleri bu ayetin, yani Allah’ın kendisinin sözü yanında hiçbir değer ifade etmez.

M. Ali KAYA
Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

Peygamberimizin (sav) gerek özel hayatı, gerek ahlakı, gerekse tebliğ-i risalet vazifesindeki etvarı ve evsafı insanlığa örnektir. İnsanlık ancak peygamberin risaletine iman etmek, ahlakına uymak ve sünnetine ittiba etmekle Allah’ın rızasını kazanabilir, hak ve hidayeti bulabilir, dünya ve ahirette saadete uyabilir ve kurtuluşa erebilir.

Biz burada bir kısım ahlak ve faziletinden örnekler vereceğiz. Zira peygambere iman etmek imanın kendisi, sünnetine uymak ibadetin kendisi olduğu gibi hayatını okumak ve ona salavat getirerek övmek ise ibadetin bir nevi ve şefaatini talep etmek kurtuluş vesilesidir. Peygamberin sünneti ve yolu dışındaki tüm yollar hakikate ve Allah rızasına kapalıdır. Allah’a giden yolların tümü kapalı olup yalnızca peygamberimizin (sav) açtığı kapı ile kurtuluş mümkündür. Bu konuda bütün islam bilginlerinin ittifakı vardır.

M. Ali KAYA
Peygamberimiz (sav) “En büyük düşman iki yakan arasındaki nefsindir” (Kenzu’l-Ummal, 3:408; 4:431) buyurur. Zira nefis insanı mağlup ederse ebedi hayatını mahveder ve kişinin cehenneme girmesine sebep olur. Şayet düşman insanı mağlup ederse dünya hayatını mahveder; ama ahirette şahadet mertebesini kazandırır. Bu nedenle nefis en büyük düşmandır; ancak nefisperest insanlara en büyük dost gibi görünür. Tehlikesi de buradadır zaten.

Bütün insanlarda nefis vardır. Hz. Yusuf (as) peygamber olduğu halde nefsine güvenemediğini “Ben nefsimi temize çıkarmam; nefis her türlü fenalığı ister; ancak Rabbimin merhametine sığınırım da o beni korur” (Yusuf, 12:53) buyurmuş ve nefsin tehlikesine dikkatimizi çekmiştir. Peygamberin (sav) güvenemediği nefse bizlerin güvenmesi ve nefsini müdafaa etmesi ne derece yanlış olduğu açıktır. Bu nedenle islam bilginleri “İstidracın, yani insanın helak olmaya götüren en büyük tehlike nefsin ayıplarını görmemektir” demişlerdir.