M. Ali KAYA
Hazret-i Muaviye, uzun boylu, beyaz tenli, heybetliydi. Güzel konuşur, adaletli davranırdı. Çalışkan, gayretli, azimliydi. Arabistan’da meşhur olmuş dört dâhi sahabeden birisidir. Sanki her bakımdan devlet başkanı olmak için yaratılmıştı. Hatta Hazret-i Ömer, Hazret-i Muaviye’ye her bakışta, “Bu, ne güzel bir Arap sultanıdır. Kisra ve Kayser askeri deha konusunda Muaviye’yi geçemez” derdi.  Cins atlara biner, kıymetli elbiseler giyerdi. Resulullah’ın sohbetinin bereketiyle şeriattan hiç ayrılmazdı. Hazret-i Ali onun hakkında; “Muaviye’nin idaresini kötülemeyiniz! Zira onu kaybederseniz başların koptuğunu ve düştüğünü görürsünüz” buyurmuştur.

Peygamberimiz (sav) Hz. Muaviye’den övgü ile bahsetmiş ve faziletine dair bazı sözler söylemiştir. “Allah’ım Muaviye’ye kitabı ve hesabı öğret ve onu azaptan koru!” “Allahım, Muaviye’yi hidayete eren ve hidayete götürenlerden eyle” diye dua etmiştir.  Yine peygamberimiz (sav) “Ümmetimden denizde gaza eden ilk ordu cennete girmeyi hak etmiştir”  buyurmuştur. Tarih şahittir ki ilk denize çıkan İslam ordusunun kumandanı Hz. Muaviye (ra) olmuştur.

M. Ali KAYA
Hayatı:
Resulullah'ın (sav) vahiy katibidir. Adı tam olarak Ebu Abdirrahman Muaviye b. Ebi Süfyan Sahr b. Harb Ümeyye el-Kureyşî’dir. 602 yılında Mekke’de doğdu, H. 60/ M. 680’de Şam’da vefat etti. Emevi Hilafetinin kurucucu olup 661-680 tarihleri arasında devlet başkanlığı yapmıştır. Kendisi halkın/müslümanların biatı ile seçildiği için halife olmakla beraber tam bir halife değildir. Seçimle geldiği için kral da değildir. Ancak hilafetten saltanata geçişe sebep olduğu için ikisinin arasında, yarı hilafet, yarı krallık bir yönetim sergilemiştir.

Babası Ebu Süfyan b. Harb, annesi Hind bnt. Utbe b. Rebia’dır. Erkek kardeşleri Yezid b. Ebi Süfyan (ra) ve Utbe b. Ebi Süfyan (ra) dır. Mekke’nin fethinde babası Ebu Süfyan ile beraber Müslüman olmuşlardır. Kız kardeşleri Ümm-ü Habibe (ra) ise daha önce Müslüman olmuş ve peygamberimize eş ve mü’minlere anne olma şerefine ermiştir. Bu nedenle Hz. Muaviye mü’minlerin dayısı, peygamberimizin (sav) de kayın biraderi sayılmaktadır. 

Muaviye babası ile beraber islamın ilk yıllarında Kureyş’in ileri gelenleri ile İslam’a cephe almıştır. Bedir Harbinde Ebu Cehil Amr b. Hişam’ın ölümünden sonra Mekke reisliğini üstlenmiş olan babası Ebu Süfyan’ın yanında bir şehzade gibi büyüdü. Babasının Mekke reisliği peygamberimizin (sav) Mekke’yi fethetmesine kadar yedi sene sürmüştür. Mekke fethinde babası, annesi ve kardeşi ile beraber Müslüman oldu ve peygamberimize (sav) biat etti. Peygamberimiz (sav) babasını ve onu “Müellefet-i Kulup” saydığı için Huneyn ganimetlerinden hissesine daha fazla mal ayırmıştır.

M. Ali KAYA
1. Nehrevan Savaşından Sonra...(H.38-40 / M. 658-660)
Hz. Ali (ra) Nehrevan Savaşından sonra askerlerine memleketlerine gidip gelmeleri için izin vermişti. İzne gidenlerin çoğu geri gelmedi. Bu defa Kûfe’de Şam üzerine gitmek için cihad konusunda emirnameler yayınlayıp konuşmalar yapmaya ve hazırlıklara başladı. Cuma hutbelerinde ve çeşitli platformlarda “Ey Nâs! Cihad etmeyen zillete düşer. Sizler cihadı Allah’a yaklaşmak için vesile yapınız. Düşmanlarınız haktan sapmış, Allah’ın kitabından yüz çevirmişlerdir. Allah’a güvenerek, tevekkülle onları Hakk’a davet ediniz. Allah yâr ve yardımcınızdır. O ne güzel yardımcı ve ne güzel vekildir” diyordu.

Ama ne var ki kimse cihat için kılını kıpırdatmıyor, Hz. Ali’nin (ra) çabaları sonuçsuz kalıyordu. Gerek Muaviye taraftarlarının, gerekse Hariciler ve diğer Müslüman grupları “Müslümanlarla savaşmanın doğru olmadığı” konusunda konuşmalar yapıyor, Hz. Ali (ra) gibi kararlı olanların şevklerini ve umutlarını kırıyorlardı. Ayrıca her iki tarafa yardımcı olmayan bir de “Tarafsızlar” grubu vardı ki bunların içerisinde pek çok da sahabe bulunuyordu. Bunlar daha etkili oluyorlar ve savaşa gidecek olanları da engellemeye çalışıyorlardı.

M. Ali KAYA
Peygamberimiz (SAV)  buyurdular: “İman yetmiş küsur şubedir. En üstünü “La İlahe İllallah” sözü, en alt tabakası, yoldaki eza veren şeyleri gidermek de imandandır.” (Müslim, İman, 58;  Timizi, İman, 6; Ebu Davut, Sünnet, 18; İbn-i Mace, Mukaddime, 9) Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat uleması yukarıdaki mezkur hadise istinaden imanın mertebelerini 77 adet saymışlardır. Bunlara tamamen uyanın imanı kemale ermiştir. Bu amellerin eksikliği nispetinde imanında noksanlık saymışlardır. Çünkü amel imandan bir cüz olmasa da imanın kemalindendir. İmanda ise  bir çekirdekten meyveli ağaca kadar, mum ışığından güneşe kadar mertebeler bulunduğu gibi mertebeler mevcuttur.

Bunu te’yid eden başka hadisler de vardır. “İmanın son noktası, haramlardan titizlikle sakınmaktır” (C. Sağir, 2: 96) “Kişinin ‘İnşallah’ demesi imanın kemalindendir.” (C. Sağir, 2; 50) “Mü’minin iman bakımından en üstün olanı, ahlakı en güzel olanı, aile efradına en lütufkar davrananıdır.” (Tirmizi, İman, 6 ; İbn-i mace, Nikah, 50) “Temizlik İmanın yarısıdır.” (Müslim, Tahare, 2; Tirmizi, Dua, 85)