M. Ali KAYA

1982 Anayasasının zorunlu hale getirmiş olduğu “Devletin denetim ve gözetimi altında yapılan” “Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi” dersi Danıştay 8. Dairesinin vermiş olduğu bir karar ile “Sorunlu” hale geldi. Şimdi her kafadan bir ses çıkmakta ve “Din Dersi”ni ne yapacaklarını ve nereye koyacaklarını bilememektedirler.

Eğitim-Sen Genel Başkanı Alaaddin Dinçer bu karara istinaden bu dersin tamamen kaldırılmasını talep ederken öğrencilerin “Din Eğitimi” değil, lise son sınıflarda “Dinin öğretisi, dinler tarihi ve kültürlerinin öğretisi” şeklinde olmasının kabul edilebileceğini belirtmektedir. İnançlara, mezheplere ve kimliklere ait bilgilerin “Sosyoloji, Tarih ve Felsefe” gibi derslerin içinde de verilebileceğini söylemektedir. Dini dogma, teoloji ve hurafe olarak gören düşünce yapısında bilim olarak gördüğü “Pozitif bilimler” ile beraber okutulamayacağı görüşündedirler. “Bilimsel Demokratik Eğitim”i savunanların dini savunmalarının da mümkün olmayacağını ifade etmektedir. Tabii ki Danıştay’ın verdiği karar bu düşüncelerle örtüşmektedir.

Kur’an hidayet rehberidir. (Bakara,1–2) Ancak Müslümanlar dinde lakayt ve dinin emirlerini uygulamada tembel oldukları da su götürmeyen bir gerçektir. Bu ihmal ve lakaytlığın sebepler üzerinde duran Bediüzzaman “Sünûhat” ta şu gerçekler üzerinde durmaktadır.

“Erkan-ı İslamiye” ve “Zaruriyat-ı Diniye” denilen Kur’an ve onun tefsiri mahiyetinde olan Hadis dinin yüzde doksanını teşkil etmektedir. Üzerinde ulemanın ihtilaf ettiği, içtihata açık ve yoruma müsait olan kısmı ise yüzde on nispetindedir. Önem ve sevap noktasında ihtilafa ve yoruma müsait olan hükümler ile zaruriyat denilen temel meseleler arasında çok büyük bir fark vardır. İçtihada ait mesele altın değerinde ise, diğeri elmas direktir. Din içtihada ait meselelerin üzerinde değil, erkan ve zaruriyat üzerinde durmaktadır. Zaruriyat ihmal edilirse din ortadan kalkar, ancak içtihada ait meselelerin ihmali ile din ihmal edilmiş olmaz.

M. Ali KAYA

Dünyada her şey hayata hizmet etmektedir. Madenler hayat için gerekli malzemeleri teşkil etmekte, hayata mahzar olabilmek için hareket etmektedir. Bitkiler ve hayvanlar daha yüksek bir hayata hizmet için kendilerini feda etmektedirler. Adeta tüm faaliyetlerin amacı hayata hizmet etrafında dönmektedir. Hatta rızka çalışmak hayatın devamı içinidir.

Hareket ve faaliyet bir nevi hayatın alametidir. Hareket eden atomlardan küremiz olan dünyaya kadar her şey hareket ettiğine göre demek bir nevi hayata mahzardır. Küremiz olan dünya da hayata mahzardır. Üzerinde hayat kaynamaktadır. Yumurta kadar küçülse bir çeşit canlı olamayacak mıdır? Veya bir mikrop dünya kadar büyüse ona benzemeyecek midir?