Âşık VELİ 
 
Dost, dost diye hayaline geldiğim,
Dost ise ayırmış özünü benden,
Çatık kaşı bendlerini saydığım,
Çevirmiş nicedir yüzünü benden.

Hani dost uğruna can baş verenler,
Hasbeten söylesin gözle görenler,
Şimdi bizden yüz çevirdi yarenler,
Evvel sekitmezdi gözünü benden.

Gözüm yaşı döner m’ola sellere,
Bu ayrılık hâr düşürür güllere,
Evvel aşna idim her bir hallere,
Şimdi sakınıyor sözünü benden.

Sadık gerek dost yoluna, soyuna,
Gönül kâil Hak’tan gelen oyuna,
Besbelli ki oynayamam yayına,
Anınçün kaldırmış nazını benden.

Her sabah nâz ile gelip geçerken
Doldurup da al bâdeler içerken,
Veli’m eyder ak göğsünü açarken,
Şimdi nikaplamış yüzünü benden.