Mustafa Manevî

Aç gözün dinle gönülden sana idem feth-i bâb
Âsumân-ı kalb şimdi şu’le saldı âfitâb

Nüsha-i insanı gör kim oldurur fazlu’l-hitâp
Nüsha-i insânı şerh ider begim yüz dört kitâp

Âdemi seb’u’l-mesânî sırrına mazhar kılan
Anın içün nüshasını eylemişdir yedi bâb

Yedi bâbın her birinde olmuş on bir süâl
Nüsha-i insanda tahkîk oldu yetmiş bin cevâb

Kim hevâdan men’ iderse dostun oldur şüphesiz
Ânın içün diriler “Tûbâ” ile “Hüsn-i Meâb”

Câm-hevâdan nûş iden erbâb-ı aklın şurbını
Öyle bulmuşlar ki zevki istemez Kevser şarâb

Bâğ-ı vahdet bülbülüdür dâim ider gulgulü
Tût-i sükker lisânın nice anlarsun gurâb

Kanda baks “semme vechu’llâh” şühûdun eyleyen
Ârif-i bi’llâh’a görünmez bu görünen serâb

Ma’nevî tullab-ı aşka cânı koşdunsa eğer
Dime kim döndürürüm gâyet agırdır bu tolâb