M. Ali KAYA

Din eğitimi öncelikli olarak anne-babanın görevidir. Peygamberimiz (sav) “Bir babanın üç görevi vardır: güzel bir isim vermek, iyi bir eğitim ve sanat bilgisi vermektir” buyurur. Bir çocuğun en birinci öğretmeni de annesidir. İlk eğitimini ondan alır. Hal böyle olunca her ev barınmak için bir yuva olmakla beraber bir eğitim yeri, bir okul olmalıdır.

 

İman dersi, terbiye ve ahlak, insani ilişkiler ve akrabalık bağlarının yeşerip güçlendiği yer aile ortamıdır.  Devlet eliyle verilecek olan bir din eğitimi ideolojik ve siyasi yaklaşımlardan hissesiz kalamayacağı için Bediüzzaman “Her nur talebesi hanesini bir Medrese-i Nuriye’ye çevirsin” tavsiyesinde bulunmuştur.

Peygamberimiz (sav) kendisine nazil olan vahiyleri katiplerine yazdırdıktan sonra yazılan ayetleri ve sureleri elden ele, kabilelere ve  evlere gizli olarak gönderirdi. Onlar da gizli Müslümanlara ulaştırırlardı. Müslümanlar evlerini birer mektep ve medrese haline getirmişlerdi. Hanımlarına, çocuklarına ve komşularına gizlice öğretirlerdi. Peygamberimiz (sav) Medine’ye hicret edene kadar 13 yıl Mekke’de kaldı. Vahyin üçte ikisi burada nazil oldu. Surelerin büyük çoğunluğu burada nazil oldu. Sahabelerin her birinin evi bir Kur’an kursu, birer okul idi. Büyük bir eğitim ve öğretim seferberliği başlamıştı. Kur’an böyle korundu ve İslamiyet böyle yayıldı.

Bir babanın en değerli varlığı çocuklarıdır. Çocuklarına vereceği en güzel hediye iyi bir eğitimdir. En güzel eğitim ise hayatın amacını ve yaratılış gayesini öğreten din eğitimidir.

Çünkü din eğitimi:
•    Allah korkusu ve ahiret duygusu verir.
•    Hak ve hürriyetlere saygıyı geliştirir.
•    Fedakarlık ve insana saygı ve hizmet şuuru verir.
•    Vazife sorumluluk duygusu aşılar.
•    Yardımlaşma ve birlik ruhunu oluşturur.

Eğitimin vermek istediği bu değerlerin ferde ve topluma, aileye ve devlete ne derece faydalı olduğu açıktır. Bunun en kolay ve etkin öğretim “Dinin inanç ve ibadet” eğitimi iledir. Devletin de vatandaşına vereceği en faydalı eğitim elbette “Din eğitimi” olmalıdır.