Üzüntülerimizin yüzde yetmiş beşi paradandır. Parasal üzüntülere düşmemek için parayı kazanmak ve harcamak için plan yapılmalıdır. Parayı kazanmak plan ve gayrete bağlı olduğu gibi, harcamak için de plan yapılmalı ve ona göre harcanmalıdır.

Ancak şurası bir gerçektir ki, para kolay kazanılmaz; ama çok kolay ve çabuk harcanır. Bir de insanın başına hiç umulmadık kazalar, belalar ve musibetler gelebilir. Bu durumda mal ve para ister istemez insanın elinden çıkar. Yılların birikimi ve gayreti bir anda sıfıra iner. Bu bakımdan insan Allah’a sığınmak, yalvarmak ve kazancına kanaat etmek, Allah’tan gelene razı olmak ve kazancından dolayı memnun olmak ve Allah’a şükretmek gerekir. Saadet ancak rıza, kanaat ve tevekkül ile mümkün olur.

Hayat devamlı değişim sürecini takip eder. Değişim bir nevi terakkidir. Değişimi yakalayan başarılı olurken, değişime direnen başarısızlığa mahkûm olur. Bundan dolayı şu anki durumunuzun devam edeceğini ve değişmeyeceğini sanmamalısınız.

İş hayatındaki çalkantılar sizi pasif durumda kalmaktan kurtarır; size fırsatlar sunar. Sıkıntılar işinizin tuzu ve biberidir. İşler hiçbir zaman aynı şekilde devam etmez. İşler hep aynı değildir; devamlı değişmektedir.

M. Ali KAYA

Medeniyet dediğimiz kalkınmışlık ve gelişmişlik insan ihtiyaçlarının ürünüdür. “İhtiyaç medeniyetin üstadıdır.” Her insanın temel ihtiyaçları aynıdır. Bunlar insanın yaşaması ve hayatını devam ettirmesi için gerekli olan şeylerdir. Yeme-içme, giyinme, barınma, korunma ve kendini güvende hissetmedir. Bu temel ihtiyaçlarını ne derece rahat ve kolay temin ediyor ise o kişi o derece zengin ve kalkınmış sayılmaktadır.

Devlet ve devleti teşkil eden milletlerin durumu da aynıdır. Temel ihtiyaçları temin etmede zorlanan ve başkalarına muhtaç olan bir devlet geri kalmış, kolayca elde eden ve başkalarına yardıma koşan bir devlet de ilerlemiş demektir. Bu hususta birey ile devlet birdir.

Bediüzzaman Said Nursi hazretleri Osmanlı gibi şanlı ve dünyayı altı asırdan fazla idare eden bir devletin yıkım dönemlerinde yaşadığı için geri kalmışlığın ve çöküşün sebeplerini çok iyi tahlil etme imkanına sahip olarak sebepleri de çareleri de göstermiştir.

18. asırdan itibaren Avrupa’nın Rönesans ve Reform çabaları, madenleri işlemeleri, yeni kıtalar keşfetmeleri, mazlum milletlerin servetlerini yağmalamaları, Osmanlının gerilemesi ve ona bağlı olarak Müslümanların kendilerini geliştirecek yeni atılımlar yapmaması sonucu Avrupa ilerledi, Müslümanlar ise geri kaldılar. Kilise ise ezeli haçlı zihniyetinden kaynaklanan bir taassup ile bunu dinlerinin doğruluğuna mal ederek İslam düşmanlığını daha da artırdı. Bilhassa 19. asırda şöyle diyorlardı: “Nerede bir Müslüman varsa fakir, gafil ve bedevidir. Nerede bir Hıristiyan varsa ona nispeten medeni, uyanmış, zengin olmuştur. Bu bizim dinimizin hak olmasındandır.” Bunun propagandasını yapmaya başladılar.

“Ey Müslüman! Avrupa’nın ilerlemesinin biri maddi diğeri manevi iki sebebi vardır. Sen onların desisesi ile mevcudiyetimizin hamisi ve muhafızı olan İslamiyet’ten elini gevşetme. Dört elle sarıl. Yoksa mahvolursun.”