Bediüzzaman hazretleri İslamın geleceği için toplanmış bulunan manevi bir mecliste kendisine sorulan sorulara cevap vermeye devam etmektedir. Meclise helaket ve felaket asrının müceddidi ve peygamberimiz (SAV) in davetlisi olarak gelmiştir. Peygamberimiz (SAV) kendisini o manevi mecliste bulunanlara tanıtmak ve asrın hastalıklarına tabip olduğunu göstermek, liyakatini ispat etmek, asrın vekili olan Bediüzzaman’ın dilinden İslamın geleceği konusunda endişeleri gidermek ve çareleri göstermek istemiştir. Sünuhat’tan özetleyerek sunuyoruz.

Bediüzzaman anlatmaya devam eder:

“Medeniyet denilince bizim kast edilen şey, insanlığa faydalı olan kısmıdır. Medeniyetin günahları ve kötülükleri de vardır. Ahmaklar o seyyiatları ve sefahetleri mehasin zannederek taklitçilik ile malımızı harap etiler. Medeniyetin günahları iyliklerine galebe ederek insanlık dehşetli iki savaş yaşadı. Dünya medeniyetlerini alt-üst ederek insanlığın bin yıllık birikimlerini yok ettiler. Yeryüzünü kanla bulandırdılar.

İslamiyet’in karşı çıktığı ve kabul etmediği işte bu kısmıdır. İnşallah istikbalde İslamın ve imanın hakimiyeti ile medeniyetin iyilikleri kötülüklerine galebe edecek, yer yüzünü pisliklerden temizleyecek ve “sulh-u umumi” denilen küresel barışı temin edecektir. Sordular:

-Neden dinimiz bu medeniyeti reddetmektedir? Cevap verdi:

-Çünkü beş menfi esasa istinat eder:

Kuvvete dayanmaktadır. Bunun sonucu tecavüzdür.

Amacı menfaatini temin etmektir. Bu da başaksını sıkıntıya sokmakla elde edilir.

Hayatta takip ettiği prensibi mücadeledir. Bu da kavga sebebidir.

Milletler arasında ölçüsü başkasını yutmakla beslenen ırkçılıktır. Bunun sonucu da çarpışma ve savaştır.

İnsanlığa hizmeti de heva ve hevesi uyandırarak nefsin arzularını tatmin ve isteklerini yerine getirmeye çalışmak şeklindedir. Bu durum da insanı melek mertebesinden köpek derecesine indirmektir. İnsanın manevi yönden hayvanlaşmasını netice vermektedir. Sözde medeni bu insanların içleri dışlarına çevrilse kurt, ayı, yılan, hınzır ve maymun postu görülecek gibi hayale gelir.

İşte bütün bu sebeplerden dolayı günümüz medeniyeti insanlığın yüzde seksenini meşakkate ve sıkıntıya sokmuştur. Yüzde onunu vehmi ve hayali bir saadete çıkarmış, yüzde onunu da ikisi arasında bırakmıştır. Gerçek saadet odur ki ya hepsine veya çoğuna saadet olsun. Günümüz medeniyeti ise azın da azını hayali bir rahatlık vermektedir. İnsanlığa rahmet olarak gelen Kur’an ancak umumun, en az çoğunluğun saadetini sağlayan bir medeniyeti onaylar.

İnsanlardaki heva ve hevesin serbest bırakılması ve nefsani arzuların tatmini cihetine gidilmesi sonucu, zaruri olamayan ihtiyaçlar zaruri ihtiyaç haline gelmiştir. Eskiden bir adam dört şeye muhtaç iken bu medeniyet yüz şeye muhtaç ederek insanı fakirleştirmiştir. Helal kazanç masrafa kafi gelmediğinden insanları harama ve hileye sevk ederek ahlakı temelden yıkmıştır. Dolayısıyla bu medeniyet toplumu zenginleştirirken, fertleri fakirleştirmiş ve ahlaksızlığa itmiştir. Bu medeniyet orta çağın bütün vahşetini bir kere kustu ve birinci dünya savaşını netice verdi. Aklını başına almazsa bir daha kusmaya hazırlanıyor. (Maalesef 1945 de bir daha kustu)

İslam dünyasını bu medeniyete soğuk bakması ve kabulde zorlanmasının sebebi budur. Zira gerçek hürriyetin esası olan şeriattaki ilahi hidayet Roma ve Yunan felsefesi ile aşılanmaz, uyuşmaz ve ona tabi olmaz. Bir asıldan doğmuş olan Yunan ve Roma medeniyeti Hıristiyanlığı kendileri ile mezc etmeye çalıştığı halde bunu başaramadı. İslamiyet’in ruhu olan hak ve hidayet nuru bu karanlıklı medeniyetin esası olan Roma dehasıyla asla bir araya gelemez” cevabını verdi. Meclis hayranlıkla dinledi ve bu cevabı takdir etti.