Ey İnsanlar!

Geliniz, dinleyiniz, öğreniniz ve ibret alınız. Her yaşayan ölür, ölen fena bulur. Olacak her şey olur. Yağmur yağar, otlar biter, çocuklar doğar, büyür, analarının ve babalarının yerini tutar. Sonra hepsi yok olur gider. Olayların ardı arkası kesilmez. Birbirini takip eder. Kulak veriniz, dikkat ediniz, iyi dinleyiniz. Gökte haber, yerde ibret alınacak çok şey var. Yeryüzü bir sarayın döşemesi, gökyüzü bir tavan. Yıldızlar yürür, denizler durur, gelen kalmaz, giden gelmez. Acaba vardıkları yerden memnun olup ta mı kalıyorlar? Yoksa orada bırakılıp uykuya mı dalıyorlar?

Yemin ederim, Allah’ın bir dini vardır ki, şimdi bulunduğunuz dinden daha sevgilidir ve Allah’ın gelecek bir peygamberi vardır ki gelmesi pek yakındır. Gölgesi başımızın üstüne geldi. Ne mutlu o kimseye ki ona inanacak, o da doğru yolu gösterecek. Ne yazık o kimseye ki, O’na isyan edecek ve karşı delecek. Yazıklar olsun ömrü gaflette geçen ümmetlere!

Ey İyad topluluğu!

Hani babalarınız ve dedeleriniz, hani süslü köşkler, taştan konforlu evler yapan Ad ve Semud milleti. Hani dünyevi varlığına aldanıp da başında bulunduğu milletine: “Ben sizin en büyük Rabbiniz değil miyim?” diyen Firavun ile Nemrud. Onlar zenginlik ve kuvvet bakımından sizden daha fazla değil miydi? Bu toprak onları da değirmeninde öğütüp toz etti. Yedi bitirdi. Kemikleri bile çürüyüp gitti. Evleri yıkıldı, ıssız kaldı. Yerlerini yurtlarını şimdi köpekler şenlendiriyor. Sakın onlar gibi gaflete düşmeyin. Onların yanından gitmeyin. Her şey geçicidir. Bâki ancak Cenab-ı Allah’tır. O birdir. Eşi, benzeri yoktur. İbadete layık olan ancak O’dur. Doğmamış, doğurmamıştır.

Evvelce gelip geçenlerden bizim ibret alacağımız şeyler çoktur. Ölüm ırmağının giriş yerleri çok ama çıkışı yoktur. Büyük küçük hep göçüp gidiyor. Giden geri gelmiyor. İyice inandım ki, herkese olan bana da olacaktır.