Yüce Allah Kur’an-ı Kerimde: “Allah’ı bırakıp birbirinizi Rab edinmeyin” (Al-i İmran, 64) buyurur. Bediüzzaman bu ayeti tevhit gerçeğinden yola çıkarak izah eder.

Tasavvuf meşrebini bir tarafa bırakacak olursak, İslamiyet’in vasıtaları kabul etmediğini, delillere göre hareket ettiğini; ancak bir idarecinin varlığını kabul ederek onun emri altında hakka yürümek gerektiğini ifade etmektedir. Tasavvufta da önder ve liderin insanı irşat ötesinde bir fonksiyonu yoktur. Peygamberi örnek alıp, sünnetini yaşama ve yaşatmada imamlık görevi vardır.

Bir Müslüman ise ne derece dine bağlı ise o derece kibrinden ve enaniyetinden, hatta makam ve mevkiinin verdiği gururdan fedakarlık etmesi gerekir. Her şeyi bir olan Allah’ın güç ve kudreti, ilmi ve iradesi ile olduğuna inanan bir mümin, hayrı Allah’tan şerri nefsinden bilir, sahip olduğu nimetlere şükreder ve kendi eksik ve kusurlarını görerek verilen nimetlere layık olmaya çalışır. Bu ise gururu bırakıp tevazu ile halka hizmet etmeyi gerektirir.

Sair dinlerde kendilerini havas zanneden zalim ve mütegalibelere güç veren Hrıstiyanlık parçalanabilir. Mazlum ve avamın kendilerini havas zanneden zalimlere karşı mücadelesinde kendi yanlarında olan İslam’a daha ziyade koşar.

Bu noktadan bakıldığı zaman bile gelecekte çoğu avam olan insanların sığınağı ve tesellisi İslam dinin yer yüzüne hakim olacağını göstermektedir.

Yüce Allah bu ayetin tamamında “Ey Ehl-i kitap olan Yahudi ve Hrıstiyanlar ve insanlığın dertlerine çare bulmak için uğraşan ehl-i mektep! İnsanlık için müşterek olan bir kelime etrafında  bir araya gelin. Allah’tan başkasına ibadet etmeyin ve ona hiçbir şeyi şirk koşmayın. Allah’ı bırakıp ta birbirlerinizi rab edinerek ilahlaştırmayın. Allah’ın işlerini Allah’tan başkasından beklemeyin. Tesiri esbaba ve vesaite vermeyin” buyurmaktadır.

Allah’ın birliğini ders veren Kur’anın tevhit inancının gereği budur. Bediüzzaman Sünuhat’ta bu ayetin bir vechini beyan ederken sair risalelerde diğer hususlara da işaret etmiştir.