M. Ali KAYA

1. İDARİ DURUM
Hz. Ali (ra) halife seçme yetkisi olan “Eshab-ı Bedir” tarafından halife seçilerek hilafet makamına oturmasından sonra ilk olarak Mescid-i Nebevî’de açıktan biat aldı.  Şurâ üyelerinden Hz. Zübeyir, (ra) Hz. Talhâ (ra) ve Sa’d b. Ebi Vakkas (ra) dâhil sahabelerin çoğu kendisine biat ettiler.

Hz. Ali (ra) ilk icraat olarak valileri değiştireceğini, “Beytü’l-Mâli” denetim altına alacağını söylemiş ve “Millete ait olan bir tek dirhemi kimsede bırakmam” demişti. Hz. Osman’ın (ra) evindeki bütün silahlara el koydu. Zekât malı olarak toplanan hayvan sürülerini Beytü’l-Mâle devretti. Hz. Osman’ın (ra) bir kısım akrabalarının ellerinde bulunan toprakları ellerinden aldı. 

Benî Ümeyye’den Hz. Muaviye b. Ebi Süfyan (ra) Şam’da, Abdullah b. Âmir (ra) Basra’da Abdullah b. Sa’d b. Ebi Sarh (ra) Mısır’da ve Ya’lâ b. Ümeyye (ra) Yemen’de valilik yapıyorlardı. Hz. Ali (ra) valileri değiştireceğini söylediği zaman Benî Ümeyye’de bir telâş baş gösterdi.  Hz. Osman’ın (ra) müsamahalı yönetiminden yararlanarak devletin kilit noktalarını ele geçirmiş ve aristokrat bir tabaka teşkil etmişlerdi.

Mustafa CAN
Giriş:
Asr-ı Saadette sahabelerin kurduğu idari sistem “seçime dayalı” millet iradesini ve halkın rızasını esas alan hilafet sistemidir. Hilafet sisteminde seçim esastır. Peygamberimiz (sav) “Benden sonra hilafet otuz senedir” buyurarak seçime dayalı halifelerin seçimine “hilafet” sıfatını vermiş, “ondan sonra ısırıcı saltanat gelir” buyurmuşlardır.

Hz. Ali’den (ra) sonra siyasi bir mezhep olarak ortaya çıkan “Şia”nın iddiası ise “hilafetin seçimle değil, atama usulü ile gerçekleşmesidir.” Şia’ya peygamberin en önemli görevlerinden birisi de kendisinden sonra müslümanları idare edecek olan halifeyi belirlemesi ve atamasıdır. Hz. peygamber de bunu yapmış ve Hz. Ali’yi halife olarak atamıştır; ancak Hz. Ebubekir, Ömer ve Osman bunu kabul etmeyerek kendilerini halife seçtirmişlerdir.” Hulefa-i Raşidini ve onları seçen bütün sahabeleri peygambere karşı çıkmak ve hükmünü kabul etmemekle itham eden böyle yanlış bir düşüce ile “Ehl-i Sünnet” çizgisinden sapmışlar ve dini siyasete alet etmişlerdir.

Mustafa CAN
“Hayır ve bereket kıyamete kadar atın perçemine bağlıdır.”
(Hadis-i Şerif)

Giriş:
İki nevi idari sistem vardır. Biri hürriyet ve adaletle, ikincisi ise istibdatla yönetim şekli. Bu iki sistem arasında karışık, kısman adalete ve kısmen istibdada benzer ara sistemler vardır. Mutlak hayır olan tam hürriyet ve adalet-i mahza ile mutlak şer olan tam bir istibdad-ı mutlak arasında ehven-i şer pek çok idari sistem ve yöntemler vardır.  Pek çok sistemler şerden hayra, istibdad-ı mutlaktan hürriyet ve adalete geçişi sağladığı için ehven-i şer ve adalet-i izafi olarak nitelendirilirler. Sosyal ve siyasi hayatta hürriyet ve istibdat,  adalet ve zulüm mücadelesi Hz. Âdem (as) zamanından başlamış kıyamete kadar insanlık tarihinde var olmaya devam edecektir. Bilhassa “helaket ve felaket asrı” ve “âhirzaman” olan asrımızda yönetimden kaynaklanan pek çok istibdat çeşitleri vardır.

Hangi konuda olursa olsun “Kanun-u Fıtrata” uygun hareket etme mecburiyeti vardır. Bediüzzaman Said Nursi hazretleri “Hayat-ı içtimaiye-i beşeriyede bir çığır açan, eğer kâinattaki kânun-u fıtrata muvafık hareket etmezse hayırlı işlerde ve terakkide muvaffak olamaz; bütün hareketi şer ve tahrip hesabına geçer” (Lem’alar, 174)

M. Ali KAYA
Giriş:
Her şeyden önce şiddetin ortadan kalkması şarttır. Şiddet akl-ı selimi ortadan kaldırır, toplumsal meseleler üzerinde farklı düşüncelerin ortaya konmasına sebep olan demokratik zemini yok eder. Demokratik tavır, şiddeti kesin bir dille reddetmeyi gerektirir. Şiddeti yaygınlaştırmaya odaklanan bir dil, barışçı ve demokratik bir çözüm üretemez. Husumeti ve öç alma hissini körükler ve "toplumsal barışı" imkânsız kılar. Bunun için silahların susması gerekir.

Türkiye, Doğu meselesini sadece askeri önlemlerle çözmeye uğraştı, bu da şiddeti artırmaktan başka bir şeye yaramadı. (Hala da böyle devam ediyor..) Devletin baskıya ve inkâra dayalı politikalara yaslanması farklılıkların tanınmasına ilişkin taleplerin siyasi kanallardan dile getirilmesine de fırsat tanımamaktadır. Sorunların çözümüne yönelik farklı sivil anlayışların önünün kesilmesi, politikanın içinde olanları pasif duruma sokmaktadır. Diğer taraftan meşru, demokratik siyasete olan inancın kaybolmasına da sebep olmaktadır. Bunun için şiddet dilinin terk edilmesi şarttır. Şiddeti toplumsallaştıran dili dışlamalı ve özgürlükçü bir dil geliştirilmelidir.