Mustafa CAN
Siyasette merkezi bulmak ve merkeze oturmak önemlidir. Siyasetin merkezinde demokratik değerler vardır. Demokrasi herkesin siyasi olarak kabul ettiği ve karşı çıkmadığı ama kendisine göre yorumlayarak istibdadına, çıkarına ve ideolojisine alet ettiği siyasi değerlerdir. Nedir bunlar: Seçim, hürriyet, eşitlik, hukukun üstünlüğü ve kanun hâkimiyeti gibi adaleti sağlamayı ve bireyin haklarını korumayı amaçlayan siyasi ve etik değerlerdir. Ülkemiz siyasi tarihine baktığımız zaman bu değerleri doğru olarak algılayıp uygulayan ve merkeze oturan siyasi oluşum Celal Bayar ve Adnan menderes’in kurduğu ve on yıl iktidarı döneminde uygulamaya çalıştığı Demokrat Parti’dir. Bu konuda tartışma yaşanmamaktadır. Celal Bayar ve Adnan Menderes bunun çok ağır bedelini de ödemiştir. Adnan Menderes ve iki arkadaşı Fatin Rüştü Zorlu, Hasan Polatkan haksız yere devletçi partiler ve Kemalist ideoloji taraftarlarınca idam edilmişlerdir.

Demokrat Partiden sonra demokratik değerlere sahip çıkarak hayata geçiren Süleyman Demirel liderliğindeki Adalet Partisi olmuştur. Merkezî siyaseti oluşturan ve halkın büyük güven ve desteğini alan Adalet Partisi devletçi ve Kemalist zihniyet tarafından iki ihtilale ve bir muhtıraya maruz kalmış ve gerek bölünerek gerek kapatılarak dağıtılmak istenmiş ve büyük oranda da başarılı olunmuştur.

12 Eylül 1980 askerî ihtilalinden sonra kurulan ve ihtilalciler tarafından 1983 seçimlerine sokulmayarak yok edilmesine çalışılan DYP herkesin bildiği ve kabul ettiği şekilde AP’nin devamı olmuştur. İhtilalcilerin kurdurmuş olduğu ve seçime soktuğu Turgut ÖZAL liderliğindeki ANAP her ne kadar merkezî siyasete oturmak ve AP’nin mirasına konmak istemişse de bunu başaramamıştır. Ne zihniyet olarak ve ne de icraat olarak DP ve AP’nin devamı olamamış; ancak bu iddia ile merkezî siyasetin tabanını teşkil eden seçmenlerden oy almıştır. Ancak ANAP’ın siyasete getirdiği en önemli şey “menfaat üzerine siyaset yapmak” olmuştur. Daha sonra oluşturulan “Kutsal İttifak” gibi oluşumlar da merkeze oturmamıştır. ANAP’ın erimesi ve merkezî siyasete oturmak isteyen ANAP-DYP çekişmesi her ikisine de yaramamış ve bu mücadele kamuoyunda “menfaat kavgası” olarak lanse edilmiş merkezi dağıtmak için kullanılmıştır.
 
“28 Şubat 1997 Sürecinin” ortaya çıkardığı AKP merkezî siyasete oturtulmak istenmiş ve bundan sonraki süreç bu şekilde cereyan etmiştir. Ama ne var ki Merkeze Demokratların oturduğu siyasi yapı dağıtıldığı için siyaset uçlara kaymıştır. MHP ve DTP ırk ve bölgecilik üzerine siyaset yaparken, CHP zaten Lâiklik adına radikal bir siyasi tutum sergilemektedir. AKP ise mazisinden almış olduğu ideolojik yaklaşım sebebi ile merkezî demokratik siyaseti iddia etmekle beraber pratikte bunu başaramamaktadır. Zira zihniyet olarak “Demokrasiyi araç” görmektedirler. Bu demokrasi aracı ile bir başka amaca hizmet etme arzu ve idealini ortaya koymakta ve demokratik samimiyeti ortadan kaldırmaktadır.

Merkezî demokratik idare mümkün olmadığı için bu durumda merkeze gözünü diken çeşitli oluşumlara da fırsat ve imkân sınmaktadır bunlarda birisi de Abdullatif ŞENER liderliğindeki TP “Türkiye Partisidir.”

DP, AP ve DYP’nin devamı olan DP yönetimi ve tabanı yeniden merkezî siyaseti demokratlık felsefesi üzerine oturtmak için kolları sıvamış gözükmektedir. Başta Süleyman DEMİREL olmak üzere “Encümen-i Daniş” adı verilen ve “âkil adamlar” olarak nitelendirilen tecrübeli siyasiler ve eski demokratlar, demokratları ve dağılmış bulunan ülke siyasetini derleyip toparlamak üzere 16 Mayıs 2009 DP kongresini ve lideri Süleyman SOYLU’nun da istifasını fırsat bilerek Hüsamettin CİNDORUK ismini DP liderliğine teklif etmiş, DP tabanı da uygun bularak yeniden bir toparlanma sürecine girmişlerdir.

Ama ne var ki Hüsamettin Cindoruğun önünde büyük sıkıntılar vardır. Her şeyden önce Cindoruk DP tabanını ikna etmesi gerekir. Çünkü DP Olağanüstü kongresi ve delegeleri Hüsamettin Cindoruğa ancak üçüncü turda seçilebilecek oyu vermiştir. Üçüncü tur oylamaya diğer adayların çekilerek tek başına girdiği halde 559 delegenin oyunu alabilmiş olması ve 400 delegenin her şeye rağmen oy vermemesi Cindoruğun işini fevkalade zora sokmuştur. Bunda da DP’nin manevi lideri olarak kabul edilen eski Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in fevkalade katkısı olmuştur.

Cindoruğun liderlik iddiasının olmaması, sadece yeni bir seçime kadar geçecek iki senelik bir süreçte demokratları derleyip toparlamak ve DP çatısı altında bir araya getirmek için gayret sarf edeceği ve birleştirici olacağını ifade etmesi yeterli olmamıştır. İlk tepki DP’nin lideri merhum Menderes’in oğlu Aydın Menderes’ten gelmiştir. Cindoruğun arkasında Sayın Süleyman Demirel’in olduğunu ifade eden Menderes, Cindoruğu hem emanetçilikle hem de mazisinde AP ve DYP’ye iki defa ihanet etmesi ve ayrı parti kurarak DP tabanını bölmekle suçlamış ve 2008 seçimlerinde de oy kullandığı sandıktan DP’ye oy çıkmamasını delil göstererek “böyle birinin DP’ye lider olamayacağını” söyleyerek partiden istifa etmiştir.

DP muhaliflerince de Cindoruk Ergenekon çetesinin savunucusu olarak lanse edilmekte ve söylemleri çürütülmek istenmektedir. Bu da Cindoruğun başarısını etkilemektedir. 

Son olarak yapılan mahalli seçimde % 3.7 oy almış olan DP neden önemsenmektedir? Çünkü DP ve Cindoruğun arkasında Süleyman Demirel sahaya inmiştir. Demirel ve Cindoruk ikilisi 1992 yılında Özal’ın % 47’lik oyunu % 22’ye indirerek DYP’nin oylarını % 25’e çıkarmışlardır. Günümüz şartları değişmiştir; ama acaba DP’nin % 3.7 olan oy oranını patlama yapacak şekilde yükseltebilecekler midir?