Soru:   
İkinci Lem’a’da dinden gelen musibet tabiri geçiyor. Bundan üstat ne kastediyor. Aydınlatırsanız sevinirim.

Cevap:
Bediüzzaman İkinci Lem’ada insanın başına gelen musibetlerde Rahmet-i ilâhiyenin ne kadar büyük hikmet ve nimetlerinin olduğunu anlatmaktadır. Aslında o musibet musibet değil, Allah’ın rahmet ve hikmetinin bir nimetidir.

İkinci Lem’anın Beşinci Nüktesinde de “Asıl musibet ve muzır musibet, dine gelen musibettir. Musibet-i diniyeden her vakit dergâh-ı ilâhiyeye iltica edip feryad etmek gerektir”  der. Burada dikkat edilirse “dinden gelen musibet” demiyor; “dine gelen musibettir” diyor.

Dinden musibet gelmez, gelse gelse rahmet ve nimet gelir. Ama dine ve dindar insanlara hariçten musibet gelebilir.

Dine gelen musibetlerin başında şeytanın iman konusunda akla ve kalbe şüpheler sokması gelir. Bu insanın imanını götürür. Bu dine gelen en büyük musibettir. Böylece insan şeytana yoldaş ve cehennemde ebedi arkadaş olur. Bundan daha büyük musibet olabilir mi?

İkinci olarak insan aklının heva ve hevesinden, enaniyet ve ilminden kaynaklanan bid’at ve dalalet fikirleri, heva ve hevese göre dini yorumlama gelir. Bu da öyle bir musibet ve felakettir ki insanı hak ve hakikatten uzaklaştırır ve hak yoldan çıkararak dalalete atar ve Allah korusun imansız gitmeye sebep olur. Bu da musibetlerin en büyüklerindendir.

Üçüncü olarak insanın nefs-i emmaresinin zevk ve eğlenceye yönelmesinden kaynaklanan haramlara düşme ve ibadetten kaçma hastalık ve musibetleri o insanın dinine zarar verir. Bu da öyle bir musibettir ki insanı saadet-i ebediyeden ve cennetteki yüce makam ve mevkilerden mahrum ettiği gibi, cemalullah ve rü’yetullah nimetlerinden yoksun hale getirir. Bu da dine gelen musibetlerin büyüklerindendir.

Dine gelen musibet denilince bütün bunlar akla gelmelidir.

Allah bizi her türlü musibet ve belalarlan muhafaza eylesin. Bilhassa dininize gelecek musibet ve felaketlerden bizi korusun. Âmin!