Cevap:
İsa’nın (as) dönüşü ve gelişi peygamberimiz (sav) tarafından kıyametin büyük alametlerinden sayılmıştır.  Kıyamet ise Kur’an-ı Kerimin ölümden sonra en büyük hakikatlerindendir. Çünkü ölüm insanın sonu ise, kıyamet de dünyanın sonudur. Her şeyin bir sonu vardır. Sonu olmayan ancak Allah’tır.

Kıyametten önce Nüzul-ü İsa (as) ile ilgili 75 hadis ve 25 eser varid olmuş ve 52 sahabeden mütevatiren rivayet edilmiştir. Bunların hepsini yanlış görmek ve yanıldıklarını söylemek ve uydurma olduğunu ifade etmek çok büyük cesaret ister. Bu cesaret ise iki şekilde kendini gösterir: Ya imansızlıktan ve iman zafından kaynaklanır veya “el-câhili cesurun” atasözünde olduğu gibi koyu cehaletten kaynaklanır. Her ikisi de tehlikelidir. İstikametli ve doğru olan yol ise “Peygamberimizden mütevatiren gelen her şey kesinlikle doğrudur ve inanan bir insana yakışan ise bunun doğruluğunu tasdik etmek hakikatini Allah’a havale etmektir” demektir. Hikmetini ise ilimde rüsuh peyda eden hakperest din bilginlerinden öğrenmeye çalışmaktır.

Peygamberimizden mütevatiren rivayet edilen İsa’nın (as) nüzulünün yanlış olduğunu iddia etmek sonuçta yine peygamberimizden (sav) mütevatiren gelen Kur’an-ı Kerime de şüphe ile bakmaya götürür. Bu daha acı ve acınacak bir durumdur.

Sadece Kur’an penceresinden Hz. İsa’ya (as) bakarsak şu geçeklerle karşılaşırız: Meryemoğlu Mesih İsa  (as) Allah’ın elçisi ve kelimesidir.  Yaratılışı Hz. Âdem’in (as) yaratılışı gibi tenasül kanununa aykırı olarak Allah’ın kudret eseri ve mucizesidir.  Allah onu insanlığa bir mucize ve bir işaret kılmıştır.

Hz. İsa’nın (as) yaratılışı gibi hayatı da bütün mucizelerle doludur. Beşikte iken konuşmuş,  Ruhu’l-Kuds olan Cebrail (as) ile te’yid edilmiş ve desteklenmiş, kitabı, hikmeti ve İncil’i hiçbir mektebe gitmeden Allah’ın mucizesi olarak öğrenmiş, Allah’ın Hayy ismine tam mazhar olduğu için çamurdan kuş sureti yaparak üflediğinde canlanıp uçmuş, ölüleri diriltmiş ve dermansız hastalıklar nefesi ile şifa bulmuştur. 

İnkârcı Yahudiler ona inanacakları yerde onu öldürmek için tuzak kurmuşlardır. Allah da onların tuzaklarını bozarak boşa çıkarmıştır.  Yahudiler onun yerine ona benzetilen birini öldürmüşlerdir. Yahudiler Hz. İsa’yı (as) öldüremedikleri halde ‘Biz onu öldürdük’ şeklinde yalan söyledikleri için Allah tarafından lânete uğramışlardır. Hâlbuki onlar İsa’yı (as) ne astılar ne de öldürdüler; ancak ona benzetilen birini öldürdüler. Onlar da bu hususta şüphe içindedirler. Gerçekte ise onu öldüremediler. Bu husustaki bilgileri zan ve tahminden ibarettir. 

Yüce Allah Hz. İsa’ya (as) şöyle vaat etmiştir: “Yâ İsâ! Şüphesiz Ben seni vefat ettirerek başka bir âleme, kendi katıma yükselteceğim. İnkârcıların tuzaklarından seni kurtaracağım, sana uyanları ve senin yolundan giden muvahhitleri daima inkârcı müşriklerden üstün kılacağım. Sonra dönüşünüz yine bana olacaktır. İnkârcıları ise dünyada ve ahirette şiddetli bir azap ile cezalandıracağım. Onlar hiçbir yardım da görmeyeceklerdir.”  Bu ayette gerçek ölümü ifade eden “mevt” kelimesi yerine bir başka âleme geçişi ifade eden vefat kelimesinin kullanılması Hz. İsa’nın (as) ölmeden bir başka âleme geçtiğini ifade etmesi bakımından enteresandır. Yine ayette ifade edildiği gibi Hz. İsa’ya (as) uyan muvahhit Hıristiyanlar daima teslisçilerden üstün olmuşlar ve medeniyetin doğmasına onlar katkıda bulunarak ilim ve teknik açıdan batı uygarlığını kurmuşlardır.