Sekizincisi: Hizmet etmek ve faydalı olmak için ölmek değil yaşamak lazımdır. “Vatan için ölmek de var; fakat borcun yaşamaktır” diyen şaire katılmamak mümkün değildir. Nitekim peygamberimizin (sav) huzuruna gelerek iman eden iki genç sahabeden biri Bedir’de diğeri bir sene sonra Uhut’ta şehit olmuşlardı. Peygamberimiz (sav) Uhut’ta şehit olan genç sahabenin daha önce cennete gireceğini haber verdi. Sahabeler nedenini sordukları zaman “O bir sene fazla namaz kıldı, oruç tuttu ve hayırlı hizmetler yaptı. Bunun için onun derecesi ve sevabı daha da arttı. Bundan dolayı buyurdular.” Hizmet için ölmek fazilettir; ama yalamak daha da önemlidir.

Dokuzuncusu: Harici tehlikeler varken dâhili ihtilaflara girmemek. “Birbiri ile boğuşanlar müspet hareket edemezler.” “İki kahraman birbiri ile güreşirlerken bir çocuk her ikisini de dövebilir.” Bunun için ihtilaflar ile meşgul olmadan müspet iman hizmetine çalışmak ve elinden gelen hizmeti yapmak mü’minin prensibi olmalıdır.

Onuncusu: İstikametten ayrılmamak ve sonuca değer vermek. Ameller sonuçlarına göre değerlendirilir. Hizmet için hizmete engel olmamalıdır. Bu hizmeti ben yapacağım diye hizmet edenin hizmetine engel olmamalıdır. Herkesin başkasının hizmetine engel olmadan yapacağı hizmetleri ve işleri vardır. Hizmete engel olmamanın ölçüsü ise yardımcı olmak ve teşvik etmektir.

On Birincisi: İyi çevre edinmelidir. Kendisi hak üzere iken çevresinin kendisini batıla ve yanlışa sürüklemesine fırsat vermemelidir. Bunun için çevresine dikkat etmelidir. İnsanlara yaptığı iyiliklerle başkalarının hayırlı duasını almaya bakmalıdır. Peygamberimiz (sav) “İyi dostlar edinin ve iyilik yaparak onların duasını almaya çalışın. Kimin duası ile kurtulacağınızı bilemezsiniz” buyurmaktadır. Mü’min daima hayır dua almalı ve beddua almamalıdır.

On İkincisi: Zalime yardımcı olmamalıdır. Peygamberimiz (sav) “Zalime dua etmek zulmün devamını istemek ve Allah’a isyan etmektir” buyurur. Bir zalimin çölde susuz kaldığını ve ölmek üzere olduğunu haber alırlar. Süfyan-ı Servî’ye (ks) “Ona yardımcı olalım mı?” diye sorarlar. Süfyan “Bırakın onu! Müslümanlar bir zalimden kurtulsunlar” cevabını alırlar.

On Üçüncüsü:  Sabırlı olmak. Neticeye odaklanmadan sürece odaklı olmak gerekir. Yani “Vazifemiz hizmettir; vazife-i ilâhiyeye karışmayız. Sonuç Allah'ın hikmetine bağlıdır” diyerek şevkle ve aşkla hizmete devam etmek gerekir. Vazife-i diniyenin sonucu dünyevî değil uhrevidir. Netice “rıza-ı ilâhiyi” kazanmaktır. Bu ise ahirete ait bir sonuçtur.

On Dördüncüsü: Gençler ile meşgul olmalıdır. Yaşı kırkın üzerinde olanlarda fikirleri ve davranışları gelenek halini aldığı için değişime ve gelişime kapalıdır. Bunun için peygamberimiz (sav) “Gençler bana yardımcı oldular; ihtiyarlar karşı çıktılar” buyurmuştur. Yaşlılar geleneklerini yaşatmak için bütün yeniliklere karşı çıkarlar. Bu da gelişimin önündeki en büyük engeldir.

On Beşincisi: Hak davaya hak vesilelerle gitmek gerekir. Müslüman’ın her vasfı müslümanlıktan kaynaklanması gerekir. Başarısızlığın sebebi hak davanın batıl ve yanlış vesile ve metotlarla müdafaasından kaynaklanmaktadır.

On Altıncısı: Düzgün ve doğru konuşmayı öğrenmelidir. Peygamberimiz (sav) “Ya hayır söyle ya sus!” buyurmuşlardır. Yanlış anlaşılması muhtemel olan her cümle yanlış anlaşılır. Bunun için neyi konuşacağımızı değil neyi konuşmamız gerektiğini bilmemiz gerekir.

On Yedincisi: Hizmet etmek için zengin olmak şart ve lâzım değildir. Bu konuda peygamberimiz (sav) ve Bediüzzaman hazretleri örnek olarak yeterlidir.

On Sekizincisi: Amel ve ibadetlerin hayırlısı az da olsa devamlı olanıdır. Peygamberimiz (sav) “İşlerin hayırlısı orta yolda olan ve istikamet üzere bulunandır” buyurmuşlardır.

On Dokuzuncusu: “Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz ve nasıl ölürseniz öyle dirilirsiniz.” Bu hadis-i şerifi kendimize rehber ederek istikametle hizmete ve yaşamaya devam etmek için Allah’a dua etmeliyiz. Çünkü her şey Allah'ın iradesi ile meydana gelir.

Allah hidayetten ve istikametten ayırmasın.. Âmin!